و ترساندن از دشمن و نرفتن بجهاد است ، و امّا سخن در موضوع ملائكه و صفات و اقسام و عبادات و تسبيح آنان و معرفت و دوستى و شوق ايشان به خالق و مانند آنها را كه در اين فصل مشروحا بيان شده نمى دانستند ، بله بسا جمله‌اى را كه در قرآن عظيم در باب سخن از ملائكه ذكر شده شنيده و آشنا بودند ، و ليكن به اين تفصيل كه امام عليه السّلام فرموده نبوده است ، و امّا كسانى كه به اين معانى آشنا بودند مانند عبد اللّه ابن سلام و اميّة ابن ابى الصّلت و غير ايشان توانائى ذكر اين الفاظ فصيحه را نداشتند ، پس ثابت شد كه چنين معانى دقيقه را در اين عبارات فصيحه هيچكس نگفته و توانائى بر آن نداشته مگر علىّ عليه السّلام ، و سوگند ياد ميكنم باينكه هر گاه خردمندى در اين كلام امام عليه السّلام تأمّل و انديشه كند پوست بدنش لرزيده قلبش مضطرب و نگران گردد ، و عظمت و بزرگى خداوند عظيم را در قلب و اعضاء بدنش جاى داده به او توجهّ كند و چنان شادى به او دست دهد كه از بسيارى شوق نزديك شود كه جان از تنش مفارقت نمايد . خلاصه چون مقصود از بيان اين خطبه ياد آورى عظمت و بزرگى و قدرت و توانائى خداوند است و ملائكه از عجائب مخلوقات و دليل بر قدرت كاملهء او مى باشند ، لذا امام عليه السّلام در فرمايشهاى خود احوال و اوصاف آنان را چنين بيان مى فرمايد ) : ( 27 ) خداوند سبحان پس از ايجاد آسمانها كه از جملهء ملكوت او هستند براى ساكن كردن در آنها و معمور ساختن قسمت اعلاى آن جمعى از ملائكه را كه مخلوق بديع و شگفت مى باشند آفريد ، و آنان را در راههاى وسيع ميانهء آسمانها و گشادگيهاى فضاى آنها جاى داد ، و بين آن راههاى گشاده آواز تسبيح كنندگان ايشان در مكانهاى پاك و پاكيزه و در پشت پرده‌هاى عظمت و بلند قدرى ( جاهاى آمادهء براى عبادت و بندگى ايشان ) بلند است ، و پشت آن آواز مضطرب و نگران كننده كه گوشها از آن كر مى گردد درخشندگيهاى نور و روشنائى است كه ديده‌هاى آنها طاقت ديدار آن را ندارند ، پس در جاهاى خود حيران و سرگردان مى ايستند ( ملائكه‌اى كه با تسبيح و تحميد خود در آسمانها غوغا نموده اضطراب و نگرانى بر پا كرده‌اند طاقت مشاهدهء درخشندگيهاى نور عظمت و بزرگوارى حقّ تعالى را ندارند زيرا او منزهّ است از اينكه ديده‌اى او را ديده و يا حقيقتش را درك كند ) ( 28 ) خداى تعالى آنان را بصورتها و شكلهاى گوناگون داراى بالها آفريد كه تسبيح كنان